Brał też udział w wydzieleniu regionalnych jednostek geologiczno-poszukiwawczych Polski I, II, III i IV rzędu, przy opracowaniu oceny perspektyw złożowych poszczególnych jednostek geologiczno-poszukiwawczych, a także przy konstrukcji map geologiczno-strukturalnych Polski w skali 1:500 000 i tektonicznych Polski w skali 1:1000 000, na podstawie wyników badań geofizycznych i wiertniczych.
W latach 1966–1985 pracował w Instytucie Geologicznym w Warszawie, najpierw na stanowisku Zastępcy Dyrektora ds. Geologii Strukturalnej (1966–1971), następnie kierownika Pracowni Geodynamiki i Geosynoptyki (1971–1979). W latach 1979–1981 był kierownikiem Oddziału Karpackiego Instytutu Geologicznego w Krakowie. W 1981 powrócił do Warszawy, obejmując stanowisko kierownika Zespołu Instytutu Geologicznego ds. Wyznaczania Nowych Stref do Poszukiwań Węglowodorów. Stanowisko to sprawował do 1985.
Podczas pracy w Instytucie Geologicznym kierował opracowaniem m.in. atlasów geostrukturalno-naftowo-gazowych oraz geosynoptycznych Polski. Stworzył też nową dziedzinę wiedzy zwaną geosynoptyką, umożliwiającą efektywniejsze prognozowanie przebiegu procesów geologicznych, opracowując m.in.