W 1962 przeniósł się do Warszawy, do Biura Dokumentacji i Projektów Geologicznych Zjednoczenia Przemysłu Naftowego, gdzie pracował do 1966 na stanowisku kierownika Działu Geologii Niżu (przemienionego w 1965 na Dział Geologii Strukturalnej).

W czasie pracy w przedsiębiorstwach polskiego przemysłu naftowego opisał rdzenie wiertnicze z kilkuset otworów geologicznych i poszukiwawczych, wykonanych przede wszystkim na Niżu Polskim (m.in. w rejonie Gopła, Mogilna, Trzemżala, Damasławka, Szamotuł, Drawna, Chojnic, Płońska, Pułtuska, Siedlec, Annopola, Radomska, Bełchatowa, Bogdaja-Uciechowa, Rawicza, Nowej Soli, Rybaków, Krosna Odrzańskiego, Świebodzina, Trzebieży).

Opisał m.in. wpływ plastycznych utworów solnych cechsztynu na ukształtowanie tektoniki pokrywy osadowej wybranych obszarów Niżu Polskiego oraz mechanizmu powstawania i rozwoju struktur halokinetycznych i halotektonicznych oraz ich wpływu na formowanie się złóż ropy naftowej i gazu ziemnego.