W 1942 roku wyjechał do Londynu, gdzie wytrwale organizował duszpasterstwo dla emigrantów i informował światową opinię publiczną o eksterminacji polskich Żydów oraz prześladowaniach Kościoła na terenie okupowanej Polski. Prezydent Władysław Raczkiewicz powołał go do Rady Narodowej jako przedstawiciela Episkopatu Polski. Za pośrednictwem Stolicy Apostolskiej interweniował u władz niemieckich w sprawie uwięzionego sufragana Michała Kozala.
Do diecezji powrócił 7 grudnia 1945 roku. Rozpoczął wizytacje parafii. Był przeciwnikiem wprowadzanego w Polsce komunizmu. Władze państwowe planowały jego aresztowanie i wytyczenie mu procesu. Zmarł we Włocławku 16 marca 1951 roku. Został pochowany we włocławskiej katedrze.
W 1937 prezydent RP Ignacy Mościcki nadał mu Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. W 1934 otrzymał brazylijski Order Krzyża Południa III klasy.
Przypisy (jako ksiądz Karol Franciszek Radoński, biskup ordynariusz włocławski)
Bibliografia
Kategoria:Biskupi poznańscy Kategoria:Biskupi włocławscy Kategoria:Członkowie II Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Krzyża Południa Kategoria:Pochowani w bazylice katedralnej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny we Włocławku Kategoria:Urodzeni w 1883 Kategoria:Zmarli w 1951