Z powyższej reguły wyłamują się formy partitiivi dla rzeczowników meri (morze) → meressä (w morzu), ale merta (morzepart.Niektóre aspekty znaczeniowe występujące w j. fińskim są w j. polskim oddawane wyłącznie przez kontekst, co utrudnia podanie przybliżonego tłumaczenia (tłumaczenie polskie jest wtedy węższe znaczeniowo); w takich wypadkach obniżoną czcionką podana jest dodatkowa informacja o znaczeniu słowa; najczęściej oznaczenia te to „part.” (dla partitiivi), „perf.” (dla czasów perfekt) oraz „zaprzeszły” (dla czasów zaprzeszłych).) oraz veri (krew) → veressä (we krwi), ale verta (krewpart.). Ponadto powyższa reguła obowiązuje ściśle jedynie dla końcówek służących do odmiany słowa (przez przypadki, osoby itp.). W przypadku słowotwórstwa zasada ta jest zachowana zazwyczaj, ale nie zawsze, por. np. heittää (rzucać), ale heito (rzut).
W wyrazach złożonych wariant końcówki dopasowywany jest do samogłosek w ostatnim członie wyrazu:
Pohjanmeri (Morze Północne) – Pohjanmeressä (w Morzu Północnym)