isänmaa (ojczyzna, isän=maaJeszcze w XIX wieku słowa złożone w języku fińskim bywały zapisywane z użyciem znaku „=” w miejscu złączenia wyrazów składowych; ten sposób pisania zanikł zupełnie i dziś wszystkie złożenia zapisuje się bez żadnego widocznego separatora członów; w niniejszym tekście „=” zawsze oznacza granicę pomiędzy członami w słowie złożonym w tych miejscach, gdzie zachodzi potrzeba jej wyróżnienia.)
Końcówki i liczne w języku fińskim sufiksy, zawierające samogłoski inne niż e oraz i, występują zatem zawsze w dwóch wariantach, co umożliwia dopasowywanie ich do samogłosek występujących w słowie. Na przykład końcówka przypadka inessiivi posiada warianty -ssa oraz -ssä, por.:
talo (dom) – talossa (w domu) metsä (las) – metsässä (w lesie)
W dalszej części opisu istnienie takich wariantów oznaczane jest zawsze znakiem „|”, np. -ssa|-ssä.
Gdy rdzeń słowa zawiera jedynie samogłoski neutralne, tj. e i/lub i, dołącza się końcówkę z samogłoskami przednimi:
tie (droga) – tiellä (na drodze)