W październiku 1922 prowadzenie teatru przejął Władysław Szczawiński, a primadonną została Kazimiera Niewiarowska. Kochanowski objął funkcję dyrygenta, a Julicz reżysera. Do zespołu dołączyli Janina Sokołowska-Żeleńska i Rufin Morozowicz. Pierwszą premierą była Blondynka Gilberta, a po niej wystawiono Niech mnie diabli wezmą i Imrego Kálmána. Operetka Kálmána osiągnęła liczbę 50 przedstawień i była grana przez sześć tygodni. W lutym 1923 do repertuaru weszły Czarne róże , a w marcu Królowa fal Strausa. W kwietniu wystawiono Zemstę nietoperza Johanna Straussa z Wiktorią Kawecką w roli głównej oraz z udziałem Władysława Waltera i Mariana Wawrzkowicza. Zemsta nietoperza była ostatnią operetką graną w gmachu na Marszałkowskiej, a 24 maja 1923 otwarto letnią scenę w teatrze Wodewil operetką Szalona Lola , po której zagrano Szczęście Mary Gilberta oraz Czar nocy Stolza. Na nowy sezon zespół na stałe przeniósł się do Wodewilu. W Teatrze Nowym gościła jeszcze impreza operetkowa Tadeusza Wołowskiego, a we wrześniu 1926 budynek został zajęty przez teatr rewiowo-kabaretowy Perskie Oko.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Historia Warszawy (II Rzeczpospolita) Kategoria:Kultura II Rzeczypospolitej Nowy Kategoria:Śródmieście Północne Kategoria:Ulica Marszałkowska