Teatr radził sobie bardzo dobrze, przede wszystkim ze względu na doświadczony zespół. Teatr Nowy największe sukcesy odnosił w sezonie 1921–1922, kiedy konkurencyjne operetki Nowości i Wodewil borykały się z problemami z obsadą i reżyserią.
thumb|left|Okładka programu z 1923 z portretem Kazimiery Niewiarowskiej
Na otwarcie teatru wystawiono operetkę Imrego Kálmána, po czym na afisz weszły: Taniec szczęścia Roberta Stolza, Gdy mężowie zdradzają oraz Ralpha Benatzky’ego. Japonka (premiera 28 marca 1922) była ostatnią operetką Mieczysławy Ćwiklińskiej, która postanowiła zmienić ścieżkę kariery i przeszła do Teatru Polskiego. Ćwiklińską w składzie Teatru Nowego zastąpiła Olga Orleńska. Do końca sezonu wystawiono jeszcze pięć premier: Hallali Alberta Szirmaia, Auto-flirt Jeana Gilberta, Odmłodzonego Adolara Waltera Kolla, Kaprys miliarderki Wilińskiego oraz Muzykantów Oscara Strausa, po czym teatr wydzierżawiono innej dyrekcji.