Zmarła 8 grudnia 1211Data dzienna za J. Długoszem. Przyjęli ją O. Balzer, Genealogia Piastów, Kraków 1895, s. 339, i K. Jasiński, Rodowód Piastów małopolskich i kujawskich, Poznań – Wrocław 2001, s. 21–22.. Została pochowana w erygowanym przez siebie kościele.
Pod koniec XIV lub na początku XV w.Pierwsza datacja za K. Jasiński, Rodowód Piastów małopolskich i kujawskich, Poznań – Wrocław 2001, s. 22, przyp. 46, druga za S.A. Sroka, Adelajda, [w:] K. Ożóg, S. Szczur (red.), Piastowie. Leksykon biograficzny, Kraków 1999. ufundowano gotycką płytę nagrobną. Znajduje się na niej wyrzeźbiona wypukło postać kobiety ubranej w długą suknię i płaszcz, z głową opartą na poduszce, z rękoma złożonymi do modlitwy, wokół której zamieszczono inskrypcję w języku łacińskim: „hic iacet domicella adleais filia ducis kazimiri fundatrix ilius convet' et obit anno domini milesimo ccxi”Tłumaczenie: Tu spoczywa panna Adelajda, córka księcia Kazimierza, fundatorka tego klasztoru i zmarła w roku Pańskim 1211.. Tytuł fundatorki klasztoru na nagrobku, skąd wiedzę zaczerpnął Długosz, tłumaczy się pozostawieniem grobu Piastówny w przejętym przez dominikanów kościele i wynikłym z tego powodu błędem w źródleK. Jasiński, Rodowód Piastów małopolskich i kujawskich, Poznań – Wrocław 2001, s.