Twórczość Charakterystyka Pierwsze próby Pierwsze lata jego aktywności twórczej to przede wszystkich rysunek. Malarstwem zainteresował się szerzej w 1822 roku. Począwszy od tego momentu, uczestniczył w wystawach, zdobywając wyróżnienia i medale. Już w 1822 roku wziął udział w popisie uczniów Instytutu Głuchoniemych, zdobywając medal. Kolejne wystawy w jakich brał udział miały miejsce w 1823, 1825 i 1828 roku. W 1825 r. otrzymał accessit wyrównujące medalowi srebrnemu III, zaś trzy lata później medal srebrny III klasy za studium z natury.
Malarstwo rodzajowe Malarstwo rodzajowe uchodzi za najważniejszy aspekt twórczości Pęczarskiego. Prawdopodobnie z 1826 roku pochodzi obraz pt. Amatorowie herbaty i kuriera, w którym pojawiają się już charakterystyczne dla jego twórczości motywy groteski, typów z nizin społecznych przedstawianych we wnętrzu kawiarni. Zastawa stołu stanowi nierzadko drobiazgowo przedstawioną martwą naturę. Styl ten w pełni rozwinął podczas pobytu w Warszawie w latach 1840–1847. To właśnie obrazy rodzajowo-obyczajowe przyniosły mu największą sławę. Za najbardziej rozpoznawalne dzieło Pęczarskiego, a zarazem jedno z najdoskonalszych, uchodzi obraz Szulerzy przy świecy z 1845 roku. Autor już wcześniej przedstawiał ten motyw. W 1841 roku zaprezentował obraz Szulerzy na wystawie w Warszawie.