Schmitt był przekonany, że polityka narodowych socjalistów może doprowadzić do zwalczenia problemu bezrobocia pod warunkiem, że gospodarka będzie pod opieką ludzi takich jak on. Co więcej, uważał Hitlera za wielkiego męża stanu i wierzył, że z czasem poglądy i działania Führera staną się mniej radykalne. Schmitt przejawiał nieznaczne antysemickie nastawienie, które Gerald D. Feldmann określił w następujący sposób: „Schmitt podzielał pogląd, że Żydzi mieli zbyt wielu przedstawicieli wśród profesorów akademickich, a rola, jaką odgrywali w polityce, sądownictwie i w kulturze powinna zostać znacznie ograniczona, o ile nie zupełnie zredukowana. Uważał jednak, że Żydzi mają prawo do udziału w niemieckim życiu gospodarczym i podczas swojej kadencji na urzędzie Ministra Gospodarki Rzeszy kierował się maksymą, że „w gospodarce nie istnieje kwestia żydowska”.
30 czerwca 1933 roku Schmitt został mianowany Ministrem Gospodarki Rzeszy. Zastąpił na tym stanowisku Alfreda Hugenberga. Przyjął także tytuł honorowego członka SS (nr 101 346). W sierpniu 1933 roku objął posadę Pełnomocnika Prus w Rządzie Rzeszy. W październiku tego samego roku został członkiem Pruskiej Rady Stanu. Uzyskał także akces do Niemieckiej Akademii Prawa.