Wallin przebywał następnie w Basrze, przejechał na wielbłądzie Pustynię Syryjską, dotarł do Damaszku i Bejrutu, by powrócić do Kairu w lipcu 1849 r.

Powrót do Helsinek Mimo brytyjskiej nagrody Wallin wracał do Helsinek w nie najlepszej kondycji – zdrowie wyraźnie się pogarszało i miał świadomość, że nie dokończył swoich ekspedycji tak, jak je planował.

Kolejna dysertacja (fin. professorin väistöskirja) Wallina o mistycznych pieśniach miłosnych Ibn al-Farida ukazała się w 1850 r. i już od 1 stycznia 1851 r. Wallin został mianowany profesorem języków orientalnych. Stanowisko uniwersyteckie nie do końca odpowiadało jednak jego temperamentowi i przekonaniom badawczym (zob. niżej). Już wkrótce zaczął planować nową, tym razem 6-letnią ekspedycję do Arabów. Gdy jednak po pierwszej radości zorientował się, że przyznane mu przez Anglików pieniądze nie są tylko ratą pokrywającą koszty pierwszego roku ekspedycji, ale całą sumą, która miałaby mu wystarczyć na 6 lat, popadł w przygnębienie. Załamany zrezygnował z wyprawy. Nadszarpnięte zdrowie dopełniło reszty – w październiku 1852 r. Wallin zmarł na zawał serca na dzień przed swoimi 41. urodzinami.