dzięki tej znajomości Wallin otrzymał w 1842 r. stypendium wyjazdowe.
Ekspedycje Wiosną 1843 r. Wallin za pieniądze ze stypendium wyruszył w drogę: poprzez Hamburg do Paryża, a dalej przez Konstantynopol dotarł w 1844 r. po 6 miesiącach podróży do Kairu.
W Kairze najpierw przez półtora roku ćwiczył praktyczną znajomość języka i uczył się obyczajów arabskich, aż wreszcie odważył się – w przebraniu Araba – wyruszyć w kwietniu 1845 r. pomiędzy Beduinów. Po kilku miesiącach spędzonych z nimi zdecydował się przyłączyć do dużej grupy pielgrzymów i wraz z nimi powędrował do Mekki. Odtąd miał prawo posługiwać się zaszczytnym tytułem hadżi. Do Kairu powrócił w marcu 1846 r.
Mimo pogarszającego się stanu zdrowia w grudniu tegoż roku ponownie wyruszył w drogę – tym razem do Palestyny, skąd do Kairu wrócił w lipcu 1847 r.
Otrzymane w tym czasie nowe stypendium pozwoliło Wallinowi na trzecią, najdłuższą, ekspedycję. Rozpoczął ją w grudniu 1847 r., ruszając ku Morzu Czerwonemu. Przemierzył całą Arabię Północną po Bagdad, za co Królewskie Towarzystwo Geograficzne w Londynie przyznało mu w 1851 r. odznaczenie Gold Founder's Medal.