Jeszcze w czasie pełnienia przez opactwo funkcji penitencjarnych, za sprawą Prospera Mériméego, ówczesnego inspektora generalnego ds. zabytków historycznych, dostrzeżono wysoka wartość historyczną budowli. Dokonano kolejno remontu klasztoru (1860), refektarza (1882), wież i kościoła klasztornego (pocz. XX wieku). Ostatnią generalną renowację opactwo przeszło już po opuszczeniu budynku przez więźniów. Wobec faktu, że żadna wspólnota zakonna nie zgłosiła chęci przejęcia zabudowań, od 1975 w budynku działa Centrum Kultury Zachodniej, a kompleks jest udostępniony turystom. Regularnie odbywają się w nim koncerty muzyki chóralnej.
Architektura thumb|Klasztor żeński mały|Widok ogrodów Trzon klasztoru stanowił czworobok zawierający w sobie kościół klasztorny św. Benedykta oraz pomieszczenia dla zakonnic i zakonników. W budynkach przylegających do niego znajdowały się obiekty gospodarskie, ogromna kuchnia, szpital św. Łazarza oraz dom św. Magdaleny dla kobiet zamężnych lub wdów, które nie wstąpiły do wspólnoty zakonnej, lecz pragnęły spędzić resztę życia w oddaleniu od świata.