W opactwie oprócz króla spoczęli: jego żona Eleonora Akwitańska, syn Ryszard I Lwie Serce, Izabela z Angoulême, żona Jana bez Ziemi.
Regułę opactwa ustanowił sam Robert d'Arbrissel, wzorując się w dużej mierze na regule benedyktyńskiej i formułując cztery główne zasady życia w Fontevraud: czystość, posłuszeństwo, ciszę, ubóstwo. Nakazał również, by to przełożone wspólnoty żeńskiej kierowały całością klasztoru. Od 1115 (tj. od śmierci założyciela) do rozwiązania opactwa w 1792 na czele klasztoru stało 36 przeorysz, z czego 14 pochodziło z wielkich rodów arystokratycznych, a 5 z nich – z królewskiej dynastii Burbonów. Mnisi z Fontevraud ubierali się w czarne habity i kaptury, mniszki – w białe habity i czarne nakrycia głowy.
Dzięki wsparciu bogatych dobroczyńców, w tym także papieży i biskupów Poitiers, opactwo znajdowało się w znakomitej sytuacji finansowej. Wywodzący się z niego mnisi założyli 123 nowe klasztory, głównie w regionach Berry i Limousin. W odróżnieniu od wielu opactw francuskich przetrwało bez szwanku wojnę stuletnią, chociaż kilkakrotnie w jej trakcie było opuszczane przez mnichów i mniszki. Sprawowanie funkcji przeoryszy w Fontevraud przez księżniczki z rodziny Burbonów (od XVI wieku), pozwoliło na sute finansowanie opactwa z państwowej kasy, dzięki czemu stało się ważnym ośrodkiem kulturalnym.