Napęd według projektu stanowiła maszyna parowa patentu Johna Ericssona, jednocylindrowa, o dwóch przeciwbieżnych tłokach, o średnicy cylindra 48 cali (1219 cm) i skoku 36 cali (914 cm), produkcji Delamater Ironworks. Jako maksymalna prędkość podawana jest 8 węzłów. Okręt początkowo oprócz maszyny parowej miał pomocnicze ożaglowanie typu dwumasztowy szkuner (zamiast przewidywanych planami trzech masztów), jednakże wkrótce po wejściu do służby i dołączeniu do eskadry Unii pod Richmond zostało ono usunięte. Później po zdjęciu pancerza ponownie otrzymał ożaglowanie, jako trzymasztowa barkentyna.
Służba Bezpośrednio po wejściu do służby, 22 kwietnia 1862 roku kanonierka wyszła pod żaglami na Hampton Roads, dołączając 24 kwietnia do Północnoatlantyckiej Eskadry Blokady. Pierwszym dowódcą był komandor por. (Commander) Alfred Taylor, lecz już 24 kwietnia zamienił go kmdr por. John Rodgers. W dniach 4 i 7 maja „Galena” gotowa była do podjęcia walki podczas krótkich wypadów okrętu pancernego CSS „Virginia”, lecz do starć ostatecznie nie doszło. Już wówczas dowództwo wyrażało zresztą obawy co do szans kanonierki przeciwko „Virginii” z uwagi na słabe opancerzenie. W ramach wsparcia kampanii półwyspowej gen.