Z XVII wieku można znaleźć nieliczne wiersze odwołujące się do przedchrześcijańskich tradycji fińskich, które nawiązywały do Kalevali (Laurentius Petri, Juhana Cajanus). W życiu publicznym coraz bardziej dominował język szwedzki, a fiński był używany głównie przez chłopów. W 1700 roku fiński duchowny Daniel Juslenius opublikował dzieło Aboa Vetus Et Nova, w którym pisał o konieczności oderwania się od Szwecji, a swój lud wywodził od plemion Izraela. Zapoczątkowało to budzenie się świadomości narodowej, a autor został uznany za pierwszego przedstawiciela ruchu narodowego, który w XIX wieku przybrał nazwę Fennomanów.
W drugiej połowie XVIII wieku fińskojęzyczna literatura zaczęła odgrywać większą rolę, która wcześniej skupiała się głównie na sprawach religii. W 1770 roku fiński historyk Henrik Gabriel Porthan (1739–1804) wydał zbiór fińskiej poezji, która sięgała jeszcze czasów pogańskich.
W 1771 roku zaczęła się ukazywać pierwsza fińska gazeta: „Tidningar Utgifne Af et Sällskap i Åbo”, a pięć lat później zaczęto wydawać pierwszą gazetę w języku fińskim, „Suomenkieliset Tieto-Sanomat".