Jako drapieżnik często opuszcza swoją sieć i atakuje sieci innych pająków, wykorzystując strategię mimikry – wykonuje ruchy wibracyjne, które wprowadzają w błąd „właściciela” sieci, symulując to, co wytwarza normalna ofiara, która wije się w sieci, próbując się uwolnić. Gdy „właściciel” zbliża się, zwabiony drganiami sieci, nasosznik trzęś unosi się na długich odnóżach i pozostaje w bezruchu, aż ofiara zbliży się do niego na tyle blisko, by rozpoczął swój atak unieruchamiając ją i gryząc. Takie ataki wiążą się z zagrożeniem dla nasosznika trzęsia w postaci zatrucia jadem ofiary.
Dzięki swoim długim odnóżom może przecinać sieci o bardzo dużych oczkach i jest w stanie unieruchomić ofiarę, nawet trzymając się z dala od niej, unikając w ten sposób ewentualnego ugryzienia. Niektóre badania sugerują, że wzrok odgrywa niewielką rolę w drapieżnym zachowaniu nasosznika trzęsia, który zamiast tego wykorzystuje głównie swoją wrażliwość na wibracje.
Rozmnażanie mały|Nasosznik trzęś (Pholcus phalangioides) z pakietem jajeczek Ze względu na tropikalne lub subtropikalne pochodzenie oraz siedlisko domowe, cykl życiowy nasosznika trzęsia nie podlega zmianom sezonowym i może się rozmnażać przez cały rok, przy czym kojarzenie odbywa się najczęściej wczesną wiosną.