Klosz tylnej lampy oraz klosze kierunkowskazów zostały zmienione z okrągłego kształtu na prostokątny. W przednim reflektorze zostało założone światło pozycyjne zasilane z akumulatora. Zmiany objęły także pokrowiec siedzenia oraz wygląd tylnych amortyzatorów (w wybranych wersjach). W nowszych modelach zaczęto stosować gaźniki firmy Bing.
Od 1989 roku zaczęto stosować malowanie proszkowe powłoką przypominającą plastik, dzięki czemu skutery stały się bardziej odporne na korozję w stosunku do starszych modeli.
Po roku 1990, w zjednoczonych Niemczech zostały zmienione przepisy. Nie zaprzestano produkcji i w niezmienionej formie produkowano do 1992 roku (dane liczbowe dotyczą egzemplarzy wyprodukowanych do 1990 roku). Maksymalna prędkość mogła wynosić 50 km/h (w NRD 60 km/h), lecz wciąż produkowane były wersje 60 km/h. Dopiero w 1992 roku na mocy nowych przepisów produkowane były modele o prędkości maksymalnej 50 km/h. Moc silnika w tej wersji została zmniejszona do 3,3 KM. Istniały wersje 40 km/h na eksport oraz 60 km/h na specjalne życzenie. W zależności od regulacji silnika, czasów otwarcia okien w cylindrze oraz elementów układu wydechowego uzyskiwano inną moc.