Nasycenie utworów poetyckich nutą szczerego liryzmu było w tamtym czasie nowością w poezji angielskiej i otworzyło nowe możliwości ekspresji lirycznej. Wyatt starał się również przyswoić inne włoskie formy rymowe, takie jak tercet, oktawa i tzw. strambotti. Eksperymentował z innymi formami poetyckimi, takimi jak epigramy, ronda i pieśni. Pomimo że inspirował się klasycznymi modelami włoskimi, podziwiał też XIV-wiecznego klasyka literatury angielskiej Chaucera. Jego najbardziej znane wiersze mówią o perypetiach romantycznej miłości. Nadał nowy styl poezji metafizycznej następnego stulecia. Wiersze pisał najczęściej pod muzyczny akompaniament, a część pt. Songs and Sonnets weszła w skład dużej antologii poetyckiej opublikowanej w 1557 r. przez wydawcę R. Tottela jako Tottel’s Miscellany. Wyatt jest również autorem kilku satyr, będących parafrazami utworów Horacego oraz wierszowanej wersji psalmów pokutnych. Do najpopularniejszych wierszy Wyatta, przedrukowywanych stale w antologiach i wielokrotnie tłumaczonych, należą Nie zapominaj i Stronią ode mnie, które ongi mnie szukały.
Przypisy