Pierwszy tomik wierszy został wydrukowany 15 lat po jego śmierci.
W zakończeniu jednego ze swych utworów tak mówi o swoim odejściu:
Now is his song both sung and past;/ My lute, be still for I have done. (To his lute)
Już odśpiewana ta pieśń i przebrzmiała;/ Cicho luteńko, jam zamilkł już. (Do swej lutni)
Thomas Wyatt (wraz z Henrym Howardem Surreyem) jest uważany za kluczową postać dla rozwoju angielskiej poezji renesansu, choć jego twórczość jest nierówna, autorstwo nie zawsze pewne, a oceny artystyczne kontrowersyjnePrzemysław Mroczkowski uważa, że „Dwaj poddani Henryka VIII, Wyatt i Surrey, byli nie więcej niż zdolnymi i obdarzonymi inicjatywą eksperymentatorami w dziedzinie rodzimej poezji.” Przemysław Mroczkowski, Historia literatury angielskiej. Zarys, Wrocław 1981, s. 115.. Entuzjazmował się zwłaszcza poezją włoską, ale także francuską. Pisał wiersze liryczne i pieśni wzorowane na poezji C. Marot, epigramaty pod wpływem S.D. Anilano, sonety w stylu Petrarki. Dążąc do nadania poezji w języku angielskim harmonii, wdzięku i szlachetności wyrazu, jakie widział w modelach francuskich i włoskich, Wyatt kopiował dość wiernie obce formy metryczne. Ogromną jego zasługą było przeniesienie na grunt angielski formy sonetu.