Litery są niewielkie i pionowe, regularne i dobrze uformowane. Styl pisma nie sprawia wrażenia eksperymentalnego i wygląda na utrwaloną formę. Cereteli sądził, że w ten sposób pisano już w końcu VIII wieku. Metzger dopuszczał możliwość, że ten styl pisma istniał już od ponad pięćdziesięciu lat. Litera epsilon tylko dwa razy i tylko w ligaturach dla εν oraz ερ przybiera formę kursywy z VI wieku. Nagłówki oraz noty marginalne pisane są uncjałą, co wskazuje na okres przejściowy.
Nomina sacra (imiona święte) zapisywane są skrótami. Również inne terminy dla szybszego pisania zapisywane są skrótami np. ημε[ρα] (dzień). Stosuje ligatury, czasem stosuje przerwy między wyrazami. Stosuje dierezę nad literami iota oraz ipsylon, stosuje akcenty i przydechy.
Tekst dzielony jest według κεφαλαια (rozdziały), których numery umieszczono w bocznym marginesie. W górnym oraz dolnym marginesie umieszczono τιτλοι (tytuły rozdziałów). Na marginesie znajdują się noty liturgiczne, którymi oznakowano perykopy wykorzystywane w czytaniach liturgicznych. Nie zastosowano podziału według Sekcji Ammoniusza.
Tekst Grecki tekst kodeksu reprezentuje bizantyńską tradycję tekstualną. Hermann von Soden zaklasyfikował go do rodziny tekstualnej K1, tj.