Jak się okazuje, nie wszystkie tengu są równe – wykształcone osoby zostają daitengu (大天狗, wielkie tengu), a ignoranci kotengu (小天狗, małe tengu).
Daitengu często przedstawiane są jako bardziej człekokształtne niż ich podwładni, a z uwagi na długie nosy symbolizujące pychę bywają określane idiomatycznym mianem hanatakatengu (鼻高天狗, zarozumiałe tengu). Z kolei kotengu ukazywane są jako bardziej zbliżone do ptaków, i nazywane karasu-tengu (烏天狗, krucze tengu) względnie koppa- lub konoha-tengu (木葉天狗, 木の葉天狗, tengu liści). Enryō Inoue w Tenguronie omawia dwa rodzaje tengu: wielkie daitengu, i małe, podobne do ptaków konoha-tengu, mieszkające w drzewach sugi (Cryptomeria japonica). Pochodząca z roku 1746 książka Shokoku Rijin Dan (諸国里人談) opisuje konoha-tengu łapiące ryby w rzece Ōi, przedstawiając je jako podobne do ptaków istoty o dwumetrowej rozpiętości skrzydeł.
Według filozofa Razana Hayashi, największe z daitengu to Sōjōbō z Kuramy, Tarōbō z Atago i Jirōbō z Hiry. Demony z gór Kurama i Atago zalicza się jednocześnie do najsławniejszych tengu.