ich status społeczny czy zamożność nie miały wpływu na miejsce pochówku (choć istniała możliwość rezerwacji miejsc). Ciała zmarłych składane były twarzą w kierunku wschodnim. Pola grobowe osób dorosłych mają długość ok. 2 m i szerokość ok. 1 m, a nagrobki są na nich ustawione na węższych krawędziach od strony zachodniej.
Najstarsze macewy wykonane są z piaskowca i mają tradycyjny prostokątny kształt zwieńczony trójkątem lub półkolem. Na nagrobkach znajdują się inskrypcje wykonane w rycie wklęsłym lub wypukłym, nad którymi znajdują się ozdobne płaskorzeźby z typową żydowską symboliką (m.in. z wizerunkiem misy, dzbana, złamanej świecy, złamanej rośliny czy lwów podtrzymujących Koronę Tory). Lica najstarszych stel, z treścią wyłącznie w języku hebrajskim, zwrócone są na wschód.
Z czasem żydowskie nagrobki coraz bardziej upodabniały się do tych znanych z cmentarzy chrześcijańskich i miały formę obelisków na postumentach oraz monumentalnych i bogato zdobionych portali bądź kolumn wykonanych z granitu lub marmuru.