Daley i Legg (2015) uznali Cassubia za młodszy synonim Peytoia, tworząc nową kombinację – Peytoia infercambriensis.

Budowa thumb|left|Skamieniałość Peytoia w muzeum w Toronto.

Ciało Peytoia składało się z 2 tagm. Tylna tagma (tułów) była podzielona na segmenty, z których wyrastało 14 par płatowatych, trójkątnych płetw. Na grzbiecie także znajdowały się podobne struktury, były jednak mniejsze. W przeciwieństwie do Anomalocaris, w tylnej części tułowia nie tworzyła ogona w kształcie wachlarza. Tułów miejscami pokryty był szczecinką.

mały|Porównanie otworów gębowych 3 rodzajów: Anomalocaris, Peytoia i Hurdia.|alt=|300x300px Druga tagma (głowa) była nie podzielona na segmenty. W grzbietowo-bocznej części głowy znajdowały się oczy złożone umiejscowione na słupkach, które wyrastały z tyłu głowy. Na głowie znajdował się także pancerz. Odnóża znajdujące się z przodu głowy były podzielone na 11 segmentów. Większość z nich miała kolce grzbietowe, a po brzusznej stronie ramion znajdowało się od 5 do 7 kolców brzusznych z krótkimi kolcami pomocniczymi.