Ludność miejscowa mogłaby kupować ziemię, ale podobnie jak w północnej części województw wschodnich interesy narodowe polskie byłyby zabezpieczone przez przekazywanie części ziemi kolonistom. W celu przyśpieszenia parcelacji na tych terenach Kopczyński wydał też na początku 1925 r. zarządzenie nakazujące Państwowemu Bankowi Rolnemu skupywanie od ziemian na sprzedaż „odcinków” gruntów o powierzchni do 100 ha. 11 lutego 1925 r. Rada Ministrów przyjęła projekt reformy rolnej przygotowany przez Kopczyńskiego. Był on swego rodzaju kompilacją propozycji złożonych przez PSL-Wyzwolenie i Seweryna Ludkiewicza. Przede wszystkim był to projekt nowelizacji ustawy z 15 sierpnia 1920 r. Potraktowano w nim jednakowo wszystkie ziemie Rzeczypospolitej i wprowadzono jednolite normy. Ich wysokość ustalono na poziomie trzykrotnie wyższym niż w projekcie PSL-Wyzwolenie, a proponowanym przez Ludkiewicza. Projekt Kopczyńskiego kładł nacisk na parcelację prywatną oraz określał znacznie wyższą górną granicę posiadania, przewidzianą na 180-400 ha. Utrzymano w nim 200 000 ha w skali kraju jako roczny kontyngent parcelacji. Przyjęto również koncepcję obliczania wysokości odszkodowania zgodnie z szacunkiem właścicieli określonym przy wyliczaniu podatku majątkowego.