Projekty Kozakiewicza to przykłady architektury konceptualnej i krytycznej. Są to często utopijne wizje architektoniczne prezentowane w formie modeli, makiet i wizualizacji. Za ich pomocą artysta diagnozuje problemy przestrzeni publicznej, a także tworzy platformę dialogu o ludzkim doświadczeniu i ekologicznym wymiarze współczesnych miast.
Jest także autorem projektów science-fiction, obejmujących krótkie filmy w konwencji mockumentary. Artysta wzoruje się na popularnonaukowych programach telewizyjnych. W swoich produkcjach manipuluje faktami w celu stworzenia fikcyjnych, utopijnych wizji rzeczywistości. Jego futurystyczne opowieści koncentrują się na, odczuwalnych już dziś, skutkach nieprzemyślanych działań człowieka. alt=|mały|Jarosław Kozakiewicz, „Un-divided II”, 2022-2023, photo Jakub Płoszaj/National Museum in Warsaw Już od lat dziewięćdziesiątych uwaga Kozakiewicza koncentruje się wokół możliwości wykorzystania nowych technologii oraz osiągnięć nauk biologicznych, równocześnie podejmując koncepcje najnowszej myśli humanistycznej, zagadnienia z kręgu ekokrytyki, transhumanizmu, posthumanizmu. Artystę interesują kwestie odpowiedzialności człowieka za przyrodę, szczęścia istot ludzkich i nie-ludzkich, a także problem transformacji i hybrydyzacji ciała.