Pozostali osadnicy należeli do klasy parobków i pasterzy zamieszkujących szałasy. Pięć lat później w ramach akcji kolonizacyjnej do Międzyzdrojów przeprowadziły się cztery rodziny. Problem stanowiło zagospodarowanie terenów rolnych. Pola zostały zniszczone podczas XVII-wiecznych walk. Ostatecznego zniszczenia pól dokonały w drugiej połowie XVIII wieku wydmy, zasypując je piaskiem. W 1778 roku doszło do zasypania drogi handlowej do Świnoujścia na odcinku około 2-3 kilometrów, wynikiem czego było powstanie nowego szlaku komunikacyjnego w rejonie obecnie istniejącej wsi Lubiewo. Przestała istnieć karczma. Początkowo wielokrotnie odkopywana, w 1795 roku zamieniła się we wzgórze piaskowe. W tym samym roku liczba mieszkańców wzrosła do 52 osób, w tym 28 dorosłych. Gospodarstwa zajmowały teren 29 mórg i 115 prętów kwadratowych, czyli około 7,5 hektara.
W 1812 roku wytoczono we wsi drogę przebiegającą koło miejsca, gdzie dawniej znajdowała się karczma. Nową karczmę zbudowano na skrzyżowaniu dróg Dziwnów – Wolin – Świnoujście. Wieś zaczęła w tym okresie zmieniać charakter z rolniczo-hodowlanego na rybacki. Mieszkańcy porzucili uprawę ziemi na rzecz rybołówstwa. W 1821 roku mieszkańcy Międzyzdrojów zostali zwolnieni z danin pańszczyźnianych.