W tym okresie z jego inicjatywy i pod jego redakcją ukazała się obszerna monografia zatytułowana Stosunki rolnicze Królestwa Polskiego (1918 r.).
II Rzeczpospolita W odrodzonym państwie polskim wraz z całym resortem przeszedł pod zwierzchnictwo rządu Jędrzeja Moraczewskiego. Pełnił w nim funkcję wiceministra. Następnie od 16 stycznia 1919 do 30 września 1919 był ministrem rolnictwa i dóbr państwowych w rządzie Ignacego Jana Paderewskiego. Jako minister Jako minister rolnictwa w okresie strajków rolnych w 1919 r. sprzeciwił się postulatowi Związku Ziemian opracowania przez rząd wytycznych dotyczących norm wynagradzania robotników folwarcznych. W tym samym roku brał udział w przygotowaniu uchwały w przedmiocie zasad reformy rolnej, której punkt 16. skierowany był przeciwko próbom przeprowadzania samorzutnej parcelacji. Janicki w marcu 1919 r. złożył w sejmowej Komisji Rolnej przygotowany przez siebie projekt zasad reformy rolnej. W dyskusji nad nią sprzeciwiał się m.in. pomysłowi określenia jednego maksimum posiadania ziemi, które obowiązywałoby na terenie całego kraju. Wystąpił przeciw projektowi ludowców „okrojenia” folwarków do 60-300 morgów (33,6-168 ha),zaproponowanego przez Polskiego Stronnictwo Ludowe-Wyzwolenie, i 100-200 morgów (56-112 ha), czego domagało się Polskie Stronnictwo Ludowe- Piast.