Po wojnie, w latach 1945–1947, był uczniem Państwowego Gimnazjum i Liceum im. Bergera w Poznaniu, uczęszczając do klasy o profilu matematyczno-fizycznym. W lutym 1947 zdał egzamin dojrzałości. W grudniu 1946 rozpoczął studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Poznańskiego, przez pierwsze dziewięć miesięcy będąc tzw. słuchaczem nadzwyczajnym. W oparciu o zdane egzaminy oraz pracę magisterską pt. O przestrzeniach Besicovitcha uogólnionych funkcji prawie okresowych, napisanej pod kierunkiem prof. Władysława Orlicza, w październiku 1951 uzyskał dyplom magistra filozofii w zakresie matematyki.
Podczas studiów, od września 1949, pracował jako zastępca asystenta w Zakładzie Matematyki UP. We wrześniu 1950 awansował na stanowisko asystenta, a w kwietniu 1953 – starszego asystenta. Prowadził zajęcia z ćwiczeń algebraicznych. Od marca 1957 do końca grudnia 1962 pracował na stanowisku adiunkta, pierwotnie w Zakładzie Matematyki, następnie, po podziale Zakładu na dwie katedry, w Katedrze Matematyki I kierowanej przez prof. W. Orlicza. Obok pracy na Uniwersytecie w latach 1953–1963 był zatrudniony w Instytucie Matematycznym Polskiej Akademii Nauk, kolejno na stanowisku asystenta, starszego asystenta i adiunkta.