nazwę zmieniono w 1938.

W 2005 roku wydano jego wspomnienia.

Uczniami i współpracownikami Edingera byli Van Gehuchten, Streeter, Spiller, Livini, Liesegang, Wallenberg, Hirsch, Bielschowsky, Alice Hamilton, Franz, Goldstein, Comolli, Kappers, Shimazono, Perlia.

Dorobek naukowy W jego dorobku naukowym znajduje się ponad 100 prac. Większość dotyczyła neuroanatomii porównawczej i neurologii. Był autorem podręcznika neuroanatomii, tłumaczonego na inne języki i wielokrotnie wznawianego; książka powstała w oparciu o serię wykładów, jakie Edinger wygłosił przed towarzystwem lekarskim we Frankfurcie zimą 1883/84.

W 1885 opisał jądro dodatkowe nerwu okoruchowego, znane dziś jako jądro Edingera-Westphala. Rozróżnił brzuszne i grzbietowe szlaki rdzeniowo-móżdżkowe. Wprowadził do neurologii terminy „gnozji” i „praksji”.

W 1891 jako pierwszy opisał bóle wzgórzowe, a obraz kliniczny powiązał z obrazem post mortem.

W 1911 zaproponował, że hormony przedniego płata przysadki są transportowane szypułą do tylnego płata.