Doskonale przedstawił bezdusznych układy matrymonialne (Mačkova očeta), opiekunów, dla których nie ważne są uczucia i pragnienia dzieci, lecz bogactwo przy zawieraniu związku małżeńskiego (Otroški dohtar). Kersnik zajmuje ważną pozycję w literaturze narodowej, ponieważ postrzegany jest jako pisarz, który sformułował język ludzi wykształconych. Janko Kersnik już w gimnazjum pisał wiersze w języku niemieckim, wówczas wzorował się na liryce Jenka, którego głównymi motywami była przyroda i ojczyzna. Lecz po namowie Frana Levca zaczął pisać w języku ojczystym. Pierwszy utwór pt. Gomila został opublikowane w SG w 1866 Kolejne wiersze zostały opublikowane w SG i Zvonie. Początkowo wzorował się na utworach Jenka, Stritarja, Heineja i Prešerena. Dziś znany jest bardziej jako pisarz, niż poeta. W pierwszych utworach epickich widoczny jest jeszcze liryczny wpływ, ponieważ są one bardzo romantyczne. Ale już w swoich pierwszych felietonach (na początku pisane w języku niemieckim) krytycznie i satyrycznie odnosi się do zacofania słoweńskiej literatury. Do pierwszych felietonów należą Muhasta pisma i Nedeljska pisma (SN 1873). Kersnik pisał felietony na przykładzie prozy Heineja, dlatego są one bardzo wesołe, dowcipne, pomysłowe, żartobliwe, a także satyryczne.