konwentualnymi (przestrzeganie ubóstwa zgodnie z zaleceniami Rzymu) a spirytualnymi (zwolennicy radykalnego ubóstwa). Ci ostatni zostali ogłoszeni heretykami. Przywódcy spirytualnych Ubertino da Casale i Angelo Clareno zostali zmuszeni do opuszczenia zakonuLázaro Iriarte, Historia Franciszkanizmu, Bracia Mniejsi Kapucyni, Kraków 1998, str. 76-78..
Po roku 1321 stosunki pomiędzy Michałem z Ceseny i Janem XXII popsuły się. Papież postanowił otworzyć dyskusję dotyczącą zachowywania ubóstwa. W bulli Inter nonnullos z 1323 obalił „przykrywkę” prawną, według której franciszkanie nie posiadali niczego ani jako osoby, ani jako konwenty, ani jako zakon. Zgodnie z wydaną za pontyfikatu Mikołaja III bullą Exiit qui seminat z 1279 właścicielem dóbr, którymi dysponował zakon minorycki, była Stolica Święta. Dobrami zakonu zarządzali specjalni prokuratorzy. W czasie kapituły w Perugii w 1322 franciszkanie bronili swojej tezy dotyczącej ubóstwa Chrystusa i Apostołów, jako ubóstwa osoby i wspólnoty. Wystosowany przez braci Franciszkański manifest z Perugii (dwa listy napisane przez ojców kapitularnych skierowane do wszystkich braci) został potępiony przez papieża. Konflikt pomiędzy generałem i Janem XXII stał się rzeczywistością.