Zarzuty wysuwane z takich pozycji pomijają jednak istotny w tym kontekście ironiczny cudzysłów, jaki dzieła krytyczne mają zawierać w stosunku do rzeczywistości, ową zmianę kontekstu, a pewien poziom medialności jest w oczywisty sposób niezbędny dla wywołania dyskusji.
Główni przedstawiciele polskiej sztuki krytycznej lat 90. to m.in.: Paweł Althamer, Anna Baumgart, Marta Deskur, Katarzyna Górna, Grzegorz Klaman, Katarzyna Kozyra, Konrad Kuzyszyn, Zbigniew Libera, Dorota Nieznalska, Joanna Rajkowska, Robert Rumas, Jerzy Truszkowski, Alicja Żebrowska, Artur Żmijewski. Chociaż zestaw nazwisk wymienianych pod hasłem sztuki krytycznej jest dość ściśle określony, to artyści ci nigdy ze sobą ściśle nie współpracowali, nie mieli też raczej świadomości tworzenia wspólnej formacji.
Główni krytycy i historycy sztuki, kuratorzy związani z tym nurtem to m.in.: Bożena Czubak, Ryszard W. Kluszczyński, Izabela Kowalczyk, Piotr Piotrowski, Aneta Szyłak, Jerzy Truszkowski, Ryszard Ziarkiewicz („Magazyn Sztuki”).
Zobacz też sztuka feministyczna Więzy krwi (seria fotogramów)