W tym samym roku po śmierci swego krewnego Filipa II z Tarentu (brat drugiego męża) królowa zażądała dla siebie księstwa Achai z racji praw posiadanych przez jej trzeciego męża. Wysłannicy tamtejszych baronów przybyli do Neapolu w 1374 roku, oferując jej godność księżnej Achai, stawiając warunek zaakceptowania starych praw.
Ostatnie małżeństwo - Otto z Brunszwiku Kolejnym mężem prawie pięćdziesięcioletniej królowej został książę Otto, syn Henryka II, księcia von Braunschweig-Grubenhagen. Otto od kilku lat uczestniczył w wydarzeniach rozgrywających się we Włoszech i Hiszpanii, gdyż jego pierwsza żona Jolanta była z kolei druga żoną Jakuba III z Majorki, ojca Jakuba IV. Otto po śmierci swej pierwszej żony pozostawał w służbie margrabiego Montferrat, gdzie od 1372 był regentem margrabstwa. Ziemie Monferrat sąsiadowały z Piemontem, którego władcą była Joanna. Tak za namową papieża Grzegorza XI doszło w marcu 1376 do zawarcia małżeństwa podeszłej już królowej i Ottona, który także liczył sobie koło 50 wiosen. Po ślubie Otto przybrał tytuł księcia Tarentu. W 1376 królowa nadała Ottonowi także godność księcia Achai i wspólnie wydzierżawili to księstwo szpitalnikom za 4000 dukatów rocznie na 5 lat.