Taka sytuacja zmusiła Joannę, naciskaną przez papieża, do podpisania w 1373 pokoju z władcą Sycylii, co kończyło trwające od 1282 roku walki między Neapolem a Sycylią. Na mocy jego postanowień władcy Neapolu uznawali odrębność królestwa Sycylii, a władcy wyspy uznawali zwierzchność Neapolu i Kościoła. W tym czasie nie żył już Ludwik z Tarentu, który zmarł 24 maja 1362.
Ślub z Jakubem z Majorki Po śmierci drugiego męża królowa Joanna odzyskała wpływ na sprawy swego królestwa i zaczęła szukać kandydata na kolejnego męża. Jej wybór padł na Jakuba (syn Jakuba III), wygnańca z Królestwa Majorki, który przetrzymywany przez kilka lat w niewoli przez swego krewnego, króla Aragonii uciekł do Włoch, gdzie za namową papieża poślubił owdowiałą Joannę. Do ślubu doszło 14 grudnia 1362, jednak szybko okazało się, że Jakub zamierza samodzielnie rządzić królestwem Neapolu i użyć jego sił, by odzyskać swe wyspiarskie królestwo. Joanna nie zamierzała na to pozwolić, gdyż w przeciwieństwie do poprzedniego małżonka, nie łączyło ją z Jakubem żadne uczucie. Dlatego podjęto decyzję o separacji małżonków, Jakub opuścił Neapol i w następnych latach uczestniczył w kilku wojennych awanturach na półwyspie iberyjskim, bezskutecznie walcząc z Aragończykami, którzy postanowili ostatecznie się go pozbyć i w 1374 go otruli.