Finał, Allegro ma non troppo, cechuje niespotykanie wesoły nastrój – jest tu, być może, najwięcej beztroskiej radości spośród całego dorobku twórczego Beethovena. Ostatni z dowcipów kompozytor umieszcza na samym końcu symfonii; muzyka cichnie, zwalnia, niejako zanika – po to tylko, by ostatni raz zaskoczyć słuchacza, tym razem nagłym, szybkim i głośnym pasażem basów, po którym następuje króciutkie, końcowe tutti.
Części utworu Adagio – Allegro vivace Adagio Menuetto. Allegro vivace – Trio. Un poco meno Allegro. Allegro ma non troppo
4