Bardzo dobra postawa w sezonie 1998/1999 pozwoliła mu na zajęcie drugiego miejsca w klasyfikacji generalnej. Najgorszym wynikiem Fina w tym cyklu było dwunaste miejsce w Štrbskim Plesie. W pozostałych startach plasował się w czołowej dziesiątce, jedenastokrotnie stawając na podium. Wygrał pięć zawodów: 21 grudnia w Rovaniemi metodą Gundersena, a 24 grudnia w Rovaniemi, 29 listopada w Lillehammer, 10 grudnia w Steamboat Springs oraz 29 grudnia 1998 roku w Oberwiesenthal był najlepszy w sprincie. Był ponadto cztery razy drugi i dwa razy trzeci, jednak mimo to w klasyfikacji wyraźnie wyprzedził go Norweg Bjarte Engen Vik. Na mistrzostwach świata w Ramsau w 1999 roku razem z Nurmelą, Mantilą i Lajunenem wywalczył złoty medal drużynowo. Indywidualnie wystartował tylko w sprincie, w którym przegrał walkę o brązowy medal z Kenjim Ogiwarą z Japonii i ostatecznie zajął czwarte miejsce. W trzech kolejnych sezonach osiągał słabsze wyniki, plasując się kolejno na dziewiątym miejscu w sezonie 1999/2000, jedenastym w sezonie 2000/2001 oraz ósmym w sezonie 2001/2002. W tym czasie siedmiokrotnie znalazł się na podium, przy czym dwa razy zwyciężył: 4 marca 2000 roku w Lahti i 16 marca 2002 roku w Oslo był najlepszy w sprincie.