Leonhard Euler używał tego systemu w 1748Euler, Leonhard: Introductio in Analysin infinitorum, tom II, 1748., a w 1771Leonhard Euler: De solidis quorum superficies in planum explicare licet. „Novi Commentarii Petropolitanae”, 16, 1771, s. 11. podał wzory na przejście do kartezjańskiego układu współrzędnych. Podobnego systemu (i oznaczeń) użył Joseph Louis Lagrange w 1773Lagrange, Joseph Louis: Sur l’attraction des spheroides elliptiques. „Memoires de l’Academie de Berlin” 1773..
System „geograficzny” Współrzędne thumb|250px|Współrzędne punktu w „geograficznym” systemie współrzędnych sferycznych Dowolnemu punktowi P przypisujemy jego współrzędne sferyczne: promień wodzący czyli odległość punktu P od początku układu O długość geograficzną czyli miarę kąta między rzutem prostokątnym wektora na płaszczyznę OXY a osią OX szerokość geograficzną czyli miarę kąta między wektorem a jego rzutem na płaszczyznę OXY.