Dodatkowym powodem depresji autora było rozczarowanie postępowaniem jego naśladowców-naturalistów, z których wielu porzuciło lansowany przez niego optymizm i wiarę w postęp technologiczny na rzecz fatalizmu i niewiary w sens życia, a przez to pochwały całkowitej bierności społecznej (takiej interpretacji naturalizmu dokonali także niektórzy członkowie grupy medańskiej, Hennique i Ceard). Radość życia miała zatem równocześnie stanowić wyraz psychicznych rozterek Zoli, jak i odpowiedź na niezgodną z jego życzeniem interpretację metody naturalistycznej. Ten swoisty dualizm w psychice autora odbija kontrast między Łazarzem i Pauliną.
Przesłanie Zola, nie stosując się do zasad dziedziczenia czyni z bohaterki pierwszą (drugą będzie Klotylda Rougon z Doktora Pascala) pełną wyrazicielkę filozofii radości życia. Paulina mimo spotykających ją nieszczęść umie zachować optymizm, wiarę w zmiany na lepsze oraz w sens dalszego życia i altruizmu. W dodatku jej motywacją do takiego życia nie jest religia (jest niewierząca), ale wewnętrzne przekonanie, iż tak właśnie żyć należyClaude Roy, Le génie de l’amour sublimé [w:] Zola, Paris, Hachette, 1969, s. 159. Tym samym Radość życia, choć jest równocześnie analizą życia na normandzkiej wsi, ma cechy utworu z morałem w większym stopniu niż którakolwiek z pozostałych części cykluG.