Oryginalność ceramiki attyckiej polega na umiejętności wykorzystania w dekoracji elementów orientalnych, jak i pomysłowość w ich rozmieszczaniu. Pomimo pewnych podobieństw historycy prawie jednomyślnie wykluczają większy wpływ naczyń korynckich na dekoracje attyckie.
W ciągu okresu 20–30-letniego garncarze attyccy coraz lepiej opanowali technikę czarnofigurową, co wpłynęło znacznie na poprawę jakości ich wyrobów.
Okres późnoprotoattycki (650–610 r. p.n.e.) W tym czasie dekoracja naczyń stała się bardzo przemyślana, a rysunek precyzyjny. Koloru używa się rzadko, malarstwo konturowe znika zupełnie. Wszystko to spowodowało ograniczenie tematyki. Około 650 roku p.n.e. upadło całkowicie malarstwo czarno-białe. Wiąże się to z wykorzystywanym w czerwonym kolorze retuszu, który obok koloru czarnego i białego dał znakomite efekty. Powoli zaczęto stosować technikę czarnofigurową, tzn. ryty modelunek. Amfora Nessosa z Aten ok. 615 roku p.n.e. wyznacza początek tych przemian. Jest to waza przedstawiająca Heraklesa zabijającego Nessosa oraz Perseusza ściganego przez Gorgony. Waza Nessosa jest wykonana w pełni techniką czarnofigurową. Ornament wypełniający jest jasny, a zęby Gorgony białe. Wypełnienia motywami roślinnymi i ptakami w całości podporządkowane są kompozycji.