Terminy te zwiększają egzotyczność i niesamowitość powieści, a równocześnie uwiarygadniają przedstawiony w niej świat, upodabniając narrację to języka popularnonaukowego; aczkolwiek mogą też utrudnić odbiór powieści z powodu skomplikowania warstwy językowej.
Innym zabiegiem użytym przez Dukaja jest sposób równoległego opowiadania o czynnościach kilku manifestacji tej samej osoby (w świecie powieści osoba może operować równocześnie kilkoma bytami). Jest to rozwiązane graficznie poprzez używanie wielokrotnych symboli takich jak dywizy ( - , =) lub ukośniki (/, //, ///, etc.)..
Dukaizmy W książce autor zastosował nietypową koniugację i deklinację, nazywaną dukaizmami. Używają ich m.in. istoty postludzkie (phoebe) nieposiadające płci; Dukaj opisał to jako „gramatykę postpłciową”; ma ona na celu oswojenie czytelnika z ideą istoty, której nie dotyczy kategoria płci. Dukaizmy zostały opisane jako (w momencie wydania powieści) „najbardziej radykalny zabieg językowy” Dukaja.
Przypisy
Bibliografia G. Rogaczewski: Rezonans morfy i formy. „Esensja” 2004, nr 8. Wojciech, Orliński: „Perfekcyjna niedoskonałość, Dukaj, Jacek”. Gazeta Wyborcza, 8 listopada 2004 Paweł Dunin-Wąsowicz: „Perfekcyjny krok wstecz”, „Przekrój” #49 (2004-12-05) Olszewski, Michał (2 grudnia 2004). „Perfekcyjna niedoskonałość”. gazeta.pl
Kategoria:Powieści fantastycznonaukowe Jacka Dukaja Kategoria:Transhumanizm w fikcji