Aresztowany przez żandarmerię wojskową z powodu konfliktu jego parafian z miejscowa komendą wojsk węgierskich, przez dziesięć dni więziony początkowo we Lwowie, a następnie Mostach Wielkich.
Po proklamowaniu ZURL ponownie powołany do wojska, od wiosny 1919 r. kapelan w ośrodku szkoleniowym I Korpusu UHA w Kamionce Strumiłowej i Busku, zaś w sierpniu 1919 r. kapelan 10. Brygady tego korpusu stacjonującej w Mańkowcach k. Kamieńca Podolskiego. Razem ze swą jednostką brał udział w ofensywie wojsk ukraińskich na wschód, która wyparła wojska bolszewickie, i dotarł aż za Winnicę. W październiku 1919 r. został kapelanem przy Głównym Sztabie UHA w Winnicy. Jesienią 1919 r. zaraził się tyfusem i przeszedł ciężką chorobę. Po przekształceniu UHA w tzw. Czerwoną UHA przedostał się przez Besarabię i Bukowinę do Sokala, gdzie w tym czasie przebywała jego żona.
W marcu 1921 r. mianowany został administratorem w Surzycy Wielkiej pow. Sambor i katechetą w gimnazjum w Sokalu, zaś w październiku 1921 proboszczem w Liskach pow. Hrubieszów. W swej parafii prowadził aktywną działalność duszpasterską i społeczną. Zbudował nową cerkiew, kaplicę i dom parafialny. W katolickich pismach ukraińskich publikował artykuły o tematyce historycznej i krajoznawczej. 17 IV 1927 r. uhonorowany tytułem kanonika. W 1939 r.