Siły moskiewskie liczące pięć wielkich pułków (wyłącznie jazda) rozstawione zostały w sposób tradycyjny – w środku pułk wielki pod dowództwem Czeladnina, a przed nim szeroko rozciągnięty pułk przedni Iwana Temki Rostowskiego, po prawej pułk prawej ręki wojewody Michaiła Bułhakowa-Golicy, po lewej pułk lewej ręki kniazia Andrieja Oboleńskiego, w odwodzie pozostał pułk straży tylnej wojewody Grigorija Fiodorowicza DawydowaTradycyjny szyk wojsk moskiewskich na przełomie XV/XVI wieku to oddział zwiadowczy – pułk przedni – pułk prawej ręki – pułk wielki – pułk lewej ręki – pułk zasadzkowy – pułk rezerwowy. Organizacja ta dotyczyła zarówno pochodów, jak i bitew, pozwalała na sprawne dowodzenie dużymi zgrupowaniami wojsk. Zwykle komenda była przy pułku wielkim co ograniczało często inicjatywę nim dowodzącego, ale dowódcy poszczególnych oddziałów znali swoje kompetencje..
Siły polsko-litewskich uszykowane zostały starym obyczajem polskim w taki sposób, żeby rozstrzygnięcie nastąpiło w centrum – tu miało nastąpić związanie walką sił wroga i rozbicie go przez atak ciężkiej jazdy ze skrzydła.