Około południa z prawego skrzydła moskiewskiego ruszył do ataku pułk Bułhakowa-Golicy z zadaniem oskrzydlenia wojsk koronnych. Nie czekając na hetmańską decyzję naprzeciw wyszedł mu Sampoliński, jednak napór wroga zmusił go do wycofania się pod osłonę własnej piechoty i artylerii, które ogniem rusznic i armat powstrzymały impet atakujących. Dzięki wsparciu piechoty i artylerii Sampoliński ponownie ruszył do ataku na czele jazdy ciężkozbrojnej koronnej i rozproszył część oddziałów nieprzyjaciela, odrzucił jego główne siły, a następnie przyparł część wojsk moskiewskich do DniepruWśród atakujących znalazł się Jan Tarnowski stojący na czele ochotniczego oddziału synów rodzin możnowładczych, a scena ta została pokazana na obrazie z detalami – Moskwicini wybici zostali na brzegu rzeki lub zginęli w jej nurtach.. Bułhakowowi-Golicy nie pospieszyły na pomoc żadne posiłki moskiewskie, według kronikarza Siegmunda von Herbersteina powodem były osobiste porachunki między nim a głównodowodzącym Czeladninem.