wobec wyboru przez stany czeskie z arcybiskupem Janem z Rokycan na czele, 11-letniego królewicza Kazimierza Jagiellończyka na króla czeskiego, Bernard złożył mu hołd lenny, jednak wobec porażki popierającego go stronnictwa i rezygnacji w wyniku tego z tego tytułu królewicza Kazimierza i następnie koronacji Albrechta Habsburga na króla 28 czerwca 1438 roku, na zjeździe wrocławskim w dniu 3 grudnia 1438 r. książę niemodliński uznał władzę Albrechta.
W 1443 r. Bernard wraz z bratankiem Bolkiem V podważył legalność zakupu księstwa siewierskiego przez biskupa krakowskiego Zbigniewa Oleśnickiego. Wywołało to nową wojnę, która toczyła się z przerwami aż do 1452 r., co spowodowało znaczne zniszczenia na pograniczu małopolsko-śląskim (m.in. w latach 1446–1448 udało się wojskom księcia niemodlińskiego opanować Będzin).
Starzejący się i nie posiadający męskiego potomka książę (z małżeństwa z Jadwigą Melsztyńską (zm. 23 października 1424) doczekał się tylko dwóch córek: Jadwigi i Anny, o których losach poza imionami nic nie wiemy) w 1450 r. zdecydował się odstąpić swojemu najstarszemu bratankowi Bolkowi V w zamian za spłacenie swoich długów Niemodlin i Strzelce Opolskie, usuwając się do niewielkiego Olesna.