W okolicach tego ostatniego przejścia koncentrowały się pozostałości żałobnej uczty czy uczt, które wyprawiono na cześć zmarłego władcy.
Komora główna Grobowiec główny, odsłonięty w 1996, rozpoczynał się od rozległego (prawie 12 m²) i płytko położonego (2,6 m od powierzchni terenu) szybu wejściowego. Na dnie szybu w oddzielnych jamach znajdowały się pochówki mężczyzny wojownika i jego konia. Pochówek wojownika złożono przy wejściu do komory grobowej, wydrążonym w ściance szybu i zasłoniętym ścianką z dębowych belek. Sama komora grobowa znajdował się na głębokości prawie 4 m i miała powierzchnię prawie 16 m². Jej gliniane ściany udrapowane były białą tkaniną, a podłoga wyłożona była matami z łyka i sitowia. W komorze znajdował się atrapa pieca w formie cokołu z wnęką na palenisko i stożkowatym dymnikiem, wycięta w naturalnym podłożu pośrodku komory grobowej. W komorze spoczywały szczątki 45-50-letniego, jak na ówczesne czasy wysokiego (około 175 cm) mężczyzny, które spoczywały na drewnianych marach na wznak, na posłaniu z trawy, przykryte niedźwiedzim futrem. Mężczyzna był ubrany w charakterystyczny dla Scytów strój, składający się ze spodni w kolorze czerwonym, białego kaftana przewiązanego pasem, włosy zaś miał spięte, typową dla scytyjskich arystokratów, czerwoną przepaską.