W 1417 r., po śmierci Władysława Opolczyka, z pretensjami do spadku (Opola i Głogówka) wystąpili książęta żagański, synowie Henryka VIII Wróbla i Katarzyny, córki Opolczyka. Z nieznanych powodów na sąd lenny, który się odbył 2 lipca 1417 r. w Pradze nie stawili się książęta opolscy, wobec czego wyrok jaki zapadł był dla nich skrajnie niekorzystny, zobowiązujący do zwrotu dzierżawnych po stryju terytoriów (wyrok został potwierdzony przez Wacława IV 1 kwietnia 1418). Tylko nagła śmierć króla czeskiego niespełna rok później i niemożność siłowego wykorzystania okazji przez książąt żagańskich sprawiła, że Bolko IV pozostał przy swoich włościach.
W kolejnych latach Bolko IV, chcąc odsunąć od siebie niebezpieczeństwo wykonania wyroku praskiego, rozpoczął ścisłą współpracę z nowym królem czeskim Zygmuntem Luksemburczykiem, któremu obiecał układem z 18 września 1421 pomoc w walce o koronę czeską. W wyniku tej współpracy, dwa lata później w Bratysławie dołączył do paktu mającego na celu rozbiór Polski sygnowanego przez cesarza i zakon krzyżacki, w wyniku którego miał otrzymać wraz z bratem Bernardem ziemię sieradzką i część Wielkopolski (układ nie wszedł w życie na skutek porozumienia jeszcze w tym samym roku w Kieżmarku zawartego między Jagiełłą a Zygmuntem).