Decyzja ta okupiona została spaleniem przez wojska polskie miasta Strzelce Opolskie.

6 sierpnia 1396 r., w związku z pojawieniem się oddziałów królewskich pod Opolem, synowie Bolka III zdecydowali się zawrzeć separatystyczny pokój, w którym zobowiązali się ograniczyć władzę Władysława Opolczyka. Bolkowicze dotrzymali słowa i w księstwie opolskim (z wyjątkiem okręgów Olesna i Lublińca przejętych przez Władysława Jagiełłę do czasu wykonania zobowiązań, do książąt opolskich obie miejscowości wróciły w 1401 r.) władzę objął Bolko IV.

W 1400 r. dwaj pozostali przy życiu bracia (nie licząc Jana Kropidły, który robił karierę kościelną w Polsce) Bolko IV i Bernard postanowili podzielić się spadkiem w ten sposób, że pierwszy otrzymał ostatecznie księstwo opolskie, zaś drugi został księciem niemodlińskim i strzeleckim. W 1401 r. Bolko IV zrzekł się dodatkowo na rzecz młodszego brata odzyskanych właśnie okręgów Lublińca i Olesna.

Bolko IV starał się utrzymywać bliskie kontakty z dworem króla czeskiego Wacława IV. Z tego też powodu 7 lipca 1402 książę przyłączył się do związku stanów śląskich.