Pagliaccio non son!). Tłum, niezdający sobie sprawy z tego, co dzieje się naprawdę, nagradza ich oklaskami.
Nękana przez męża pytaniami o tożsamość kochanka, Nedda nazywa go Arlekinem, po czym przysięga, że jego prawdziwego imienia nie zdradzi nigdy. Obecny wśród publiczności Silvio, przerażony, gwałtem przeciska się ku scenie – za późno: Canio zdążył już zadać żonie śmiertelny cios nożem. Następnie, dostrzegłszy Silvia, zabija także i jego. „La Commedia è finita!” – woła zrozpaczony.
Zgodnie z oryginałem, ostatnie słowa opery wypowiada nie Canio, lecz Tonio – to on bowiem opowiada widzom tę historię. Jednak od czasu spektaklu, w którym wymówił je grający Cania Enrico Caruso, rzadko kiedy „przywraca się” je barytonowiTysiąc i jedna opera, Piotr Kamiński, Polskie Wydawnictwo Muzyczne SA., Kraków 2008..
Sławni interpretatorzy Z arią Vesti la giubba, jak również w ogóle z całą partią Cania mierzyli się najwięksi spośród tenorów – m.in. Plácido Domingo i Luciano Pavarotti.
Przypisy
Bibliografia
Imbesi, Carmelo and Zangarà, Carmen, Serenata di Arlecchino da I Pagliacci di Ruggero Leoncavallo, Arrangement for guitar and voice, Num Cat. JKMED 2201, ISBN 9791220888936, JK Mertz Edition, 2021
Linki zewnętrzne Pajace w bibliotece Polona
Kategoria:Opery w języku włoskim Kategoria:Opery werystyczne