4,9.
W okresie międzywojennym bonifratrzy odbudowywali i modernizowali odzyskane szpitale, uruchamiali bezpłatne ambulatoria dla ubogiej ludności, organizowali kursy pielęgniarskie dla braci. W 1925 r. założyli nową placówkę w Łodzi, rozpoczynając budową szpitala. Budowę tę przerwał wybuch II wojny światowej.
II wojna światowa W czasie niemieckiej okupacji bonifratrzy zmuszeni byli opuścić większość swoich szpitali. Pod ich zarządem pozostał jedynie szpital krakowski, gdzie leczyła się ludność polska z całego Generalnego Gubernatorstwa i gdzie zatrudnieni byli wyłącznie polscy lekarze. Zarówno w Krakowie, jak i wszędzie tam, gdzie udało im się pozostać, bonifratrzy służyli pomocą medyczną, udzielali schronienia poszukiwanym przez gestapo, pomagali działaczom organizacji podziemnych i oddziałom partyzanckim.
Okres powojenny W ciągu 45-letniego okresu PRL doszło do niemal całkowitego załamania się działalności bonifratrów. Ich szpitale zostały upaństwowione, a sami bracia odsunięci od posługi chorym. Zajmowali się jednak w dalszym ciągu ziołolecznictwem, prowadząc poradnie i apteki. Najbardziej znaną aptekę ziołoleczniczą utworzyli bonifratrzy z Wilna, przesiedleni w 1945 r. do Łodzi.